International – Tloupas Path

Skip to content Skip to footer

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ

International

Πρώτο Βραβείο: Μιχάλης Πατσούρας: Στη ρωγμή του χρόνου

Το έχω καταλάβει το ηλιοβασίλεμα μου. Τιμολέων, 97 ετών

Τέσσερις ηλικιωμένες γυναίκες τρώνε το μεσημεριανό τους, καθισμένες η μία δίπλα στην άλλη, σιωπηλές. Στο βάθος, μια σκιά διακρίνεται αμυδρά, θυμίζοντας έναν χαμένο δεσμό. Κάποτε μοιράζονταν τραπέζια γεμάτα ζωντάνια, συζύγους, και παιδιά. Τώρα, μόνες, η συντροφικότητα περιορίζεται στην κοινή τους μοναξιά.

Ξυρίζουν τον Μάκη. Ο Μάκης ζούσε με την μητέρα του. Μόνοι τους, σε ένα υπόγειο διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Όταν για κάποιο λόγο Βρέθηκε στο γηροκομείο και συνέχισαν να συγκατοικούν σε ένα από τα δωμάτια του γηροκομείου. Όταν το γεύμα στο γηροκομείο ήταν φασολάδα παρήγγειλαν από έξω σουβλάκια για να φανε. Όταν πέθανε η μητέρα του τα έτρωγε. Η μητέρα του έπασχε από άνια και κάποια στιγμή πέθανε. Του Μάκη του αρέσει η μουσική του Καζαντζίδης αλλά δεν θέλει να ακούει για τον Διονυσίου. Του αρέσει επίσεις να κοιτάζει τα άλμπουμ με τις οικογενειακές φωτογραφίες του, αλλά και να φωτογραφίζει. Ήταν παιδί με ειδικές ανάγκες.

Η κυρία Μαρία, καθισμένη στην άκρη του κρεβατιού της, ξεκινά τη μέρα της τονίζοντας τα μαλλιά της. Μια στιγμή απλότητας και φροντίδας, που αποτυπώνει τη διαχρονική ανθρώπινη ανάγκη για αξιοπρέπεια και προσωπική φροντίδα, ακόμα και στις πιο ήσυχες στιγμές της καθημερινότητας.

Η Πόπη ενώνει τις παλάμες των χεριών της. Τα μαλλιά της που είναι πάντα αχτένιστα. Έχουν το σχήμα του μαξιλαριού στο οποίο κοιμόταν. Ήρθα πάλι στο γηροκομείο ρωτάει;…

Όταν αγαπάει ο άνθρωπος γίνεται καλύτερος Αφροδίτη, 95 ετών

Ένα ζαρωμένο χέρι, γεμάτο μνήμες και ιστορίες, τώρα ακουμπά στο τραπέζι συνδεδεμένο με το πιεσόμετρο. Η ανάγκη για φροντίδα έχει αντικαταστήσει τη δύναμη της προσφοράς. Στο βάθος, ένα ανθοδοχείο με λουλούδια φέρνει μια νότα ζωής, μια αντίθεση στη φθορά του χρόνου.

Η θρέψη που ξεκινά για μια νέα ζωή με πιπίλα στο στήθος της μητέρας, κλείνει στα γηρατειά με την πιπίλα σε ένα πλαστικό μπιμπερό.

Η ηλικιωμένη γυναίκα, ξαπλωμένη στο κρεβάτι, ανασηκώνεται με μια έκφραση προσευχής και αφοσίωσης. Με το δεξί της χέρι να υψώνεται στο ύψος του προσώπου και το αριστερό να κρατά την εικόνα του Ιησού, μοιάζει να επικοινωνεί με τον Κύριο. Το βλέμμα της, φωτισμένο από το φως, αντανακλά την πίστη και την ελπίδα. Στο βάθος, ένας σταυρός στον τοίχο ενισχύει την ιερότητα της στιγμής.

Όσο μεγαλώνει κανείς, τόσο περισσότερο θάρρος χρειάζεται για να κοιτάξει στον καθρέφτη και να αντικρίσει στην ίδια του την αντανάκλαση τα ίχνη της ροής του χρόνου. Kαι αυτό επειδή από κάποια στιγμή και έπειτα ο χρόνος το πέρασμα του οποίου, όσο ήμασταν παιδιά, επιθυμούσαμε να επισπεύσουμε και πανηγυρίζαμε σταματά να μας προσφέρει μόνο δώρα, και αρχίζει να διεκδικεί και να παίρνει ανταλλάγματα δρώντας επί της ύπαρξής μας, φθείροντας μας, αδιάλειπτα και αθόρυβα, όπως το κύμα που με τη διακριτική του κίνηση κατατρώει τους βράχους και αλλάζει το σχήμα των ακτών.

Η κυρία Κασσάνδρα ξαπλωμένη στο κρεβάτι με τις νοσοκόμες να τις περιποιούνται τα νύχια.. Η κυρία Κασσάνδρα ζούσε μόνη σε ένα διαμέρισμα με συντροφιά την γάτα της, την οποία είχε σαν παιδί της. Από κάποια στιγμή και μετά που δεν μπορούσε πλέον να αυτοεξυπηρετηθεί το διαμέρισμα γέμισε παντού με ακαθαρσίες της γάτας. Η ίδια κινούνταν με ένα Πι. Βρέθηκε στο γηροκομείο από μία αποκλειστική νοσοκόμα του γηροκομείου η οποία πήγε για να την βοηθήσει.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα περιπλανιέται μόνη σε έναν διάδρομο του γηροκομείου, πλαισιωμένη από τη σιωπή. Η σκάλα στα αριστερά της μοιάζει να οδηγεί κάπου, αλλά εκείνη παραμένει καθηλωμένη στο παρόν. Στη μοναξιά της, η εικόνα της γίνεται σύμβολο ενός χρόνου που έχει σταματήσει, ενώ η άνοια σκιάζει την αντίληψή της, αφήνοντας πίσω μόνο αποσπασματικές αναμνήσεις.

Επιθυμώ να συνδεθώ και να σχετιστώ με τη χαρά και το παιχνίδι της ζωής. Επιθυμώ να θυμηθώ, το παιδί μου, το παιδί του και εμένα ως παιδί. Θυμάμαι τα παιχνίδια στη λίμνη και το σκασιαρχείο από το σχολείο. Θυμάμαι να θέλω να πηγαίνω στο σχολείο και να γίνω δασκάλα, αλλά οι γονείς μου να μην με αφήνουν γιατί κάποιος έπρεπε να προσέχει τα ζώα.

Η μουσική, η ανάγνωση, η φωτογραφία, η ζωγραφική και όλες οι μορφές τέχνης μιλούν στη μνήμη του ανθρώπου σε απευθείας διάλογο. Η δημιουργική διάσταση του ανθρώπου είναι άχρονη και αγέραστη, όλοι ανεξαιρέτως μπορούμε να δημιουργούμε τέχνη.

Ιωάννης Μπενέκος: "Οι Τόποι τους»

Οι Τόποι τους

Οι Τόποι τους

Οι Τόποι τους

Οι Τόποι τους

Οι Τόποι τους

Οι Τόποι τους

Οι Τόποι τους

Οι Τόποι τους

Οι Τόποι τους

Οι Τόποι τους

Οι Τόποι τους

Οι Τόποι τους

Οι Τόποι τους

Οι Τόποι τους

Οι Τόποι τους

Sourav Das: The Paradox of Prosperity: The Struggle for Sustainable Development in Jharia, India.

Αλέξανδρος Βρεττάκος: Το Σπίτι που Ξεχάσαμε

Το έδαφος, κουρασμένο από τα φυτοφάρμακα, δεν μπορεί να αποδώσει. Οι σπόροι, εργαστηριακά παρασκευασμένοι, παράγουν μόνο για μία σεζόν για να δημιουργούνται εξαρτήσεις από τις εταιρίες παραγωγής τους.

Η γη προσπαθεί να αφομοιώσει τα απόβλητα. Σε κάποια σημεία της είναι τόσα πολλά που δεν γίνεται.

Οι σύγχρονοι τρόποι καλλιέργειας επιβάλλουν μεγάλη χρήση χημικών προς χάριν αύξησης της παραγωγής.

Σε πολλές χώρες του κόσμου δεν τηρούνται οι περιβαλλοντικοί κανόνες που θα βοηθούσαν την ανακύκλωση των υλικών και τους ζωτικούς πνεύμονες του πλανήτη.

Το καθαρό νερό σπαταλιέται ή μολύνεται. Μερικοί προβλέπουν ότι οι πόλεμοι του μέλλοντος θα γίνονται για το νερό.

Παλιές τεχνολογίες εγκαταλείπονται αλλοιώνοντας έτσι το φυσικό περιβάλλον και ο τόπος γίνεται αφιλόξενος για όλους.

Η γη είναι ένας όμορφος πλανήτης. Η ομορφιά του όμως δεν πρέπει να μας εμποδίσει να δούμε τις πληγές του που αιμορραγούν.

Όσο θα αγνοούμε τις ανάγκες του πλανήτη θα δυστυχεί και ο άνθρωπος.

Πρέπει να πάμε άλλες φιλικές μορφές παραγωγής ενέργειας με ανακυκλώσιμα υλικά που δεν καταναλώνουν ζωτικό χώρο στον πλανήτη.

Δεν αντιμετωπίζουμε τα ζώα σαν ζωντανά πλάσματα με δικαιώματα.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι είμαστε όλοι «ένα» και το σημείο καμπής είναι μπροστά μας και απαιτεί καινοτόμες αποφάσεις.

Η αστυφιλία και ο καταναλωτισμός στοίβαξαν τους ανθρώπους στις πόλεις και τον οδήγησαν σε συμπλεγματικές συμπεριφορές.

Όσες προσπάθειες και να κάνουμε δεν θα βρούμε άλλο πλανήτη σαν την γη μας, σαν το «σπίτι» μας.

Τελικά ο απλός άνθρωπος όλο και περισσότερο περιορίζεται ενώ ζει σε έναν τεράστιο πλανήτη.

Χρήστος Γόρδιος: Seeking Lost Greece

Αριάδνη Φυτοπούλου: UNIFORMS

Σπύρος Ζερβουδάκης: Terra Incognita

Φώτης Νατσιούλης: Καταιγίδα Πλημμύρα Λάσπες Θεσσαλία!!!

τον γαλανό ουρανό τα σύννεφα αρμενίζουν, σαν σκέψεις λευκές που αργά κυλούν. Τα δέντρα αγέρωχα συνομιλούν Με το θολό ποτάμι. Η ομορφιά δεν φωνάζει- απλώς υπάρχει. Κ. Λάνταβος

Πριν η οργισμένη φύση – με ένδυμα ολέθρου- από τον άνθρωπο στερήσει το θάρρος που στο πνεύμα δίνει υπεροχή και νίκη. Κ. Λάνταβος

Μα τώρα, Ο καθένας θέλει ήσυχη ζωή και ήσυχη συνείδηση. Κ. Λάνταβος

…ζωή, που πριν να ζήσει Έσβησε. Κ. Λάνταβος

Ο θρήνος δίχως γενναιότητα Την αταραξία του τοπίου πληγώνει. Όχι καημούς, όχι πισωγυρίσματα, Μόνον αποχαιρετισμός στο σύθαμπο. Κ. Λάνταβος

Ο Θεός ακούει Τον ψίθυρο του αιώνιου αιτήματος. Κ. Λάνταβος

Είμαι πλάσμα σου, Κύριε Και γυρνώ στους αγρούς σου- Αν πέσω, οι άγγελοι θα με πιάσουν. Κ. Λάνταβος

Συνήθως ένα μοιραίο γεγονός Αποκαθαίρει τα κρίματα της σκέψης Κι ανάβει πράσινο στον ουρανό να εμψυχώσει κι άλλο φως. Κ. Λάνταβος

Δεν περισσεύει χρόνος για καλύτερους καιρούς. Κ. Λάνταβος

Να ξημερώσει Θέλω μια αυγή, χωρίς την απειλή της μέρας. Κ. Λάνταβος

Με θέληση γραμμένη σε γυμνή καρδιά θα κρατήσω το κεφάλι μου πάνω απ΄ το νερό ώσπου να πάρει πίσω η ζωή τα δικαιώματά της. Κ. Λάνταβος

Μπροστά στο ανοιχτό κι αβέβαιο μέλλον που υφαίνει το σύννεφο του φόβο. Κ. Λάνταβος

Όταν ο αντίκτυπος του χρόνου το άχαρο σμιλεύει προσωπείο, Ένα τραγούδι λυγμικό προαναγγέλλει πως το παράθυρο στον κόσμο κλείνει. Κ. Λάνταβος

Μας έδωσες Κύριε Πικραμύγδαλο και χαλασμό Κι ένα περίγραμμα της Άλλης Όχθης. Κ. Λάνταβος

Μιχάλης Κωνσταντινίδης: SILENCE-«Εκεί Που Η Σκιά Άγγιξε Το Φως της σιωπής»

Η εικόνα παρουσιάζει δύο αντιδιαμετρικά αποτυπώματα ανθρώπινης υπόστασης σε μαύρο και άσπρο, που συμβολίζουν το κρίσιμο σημείο αλλαγής και ανανέωσης. Στην αριστερή πλευρά, ένα ακτινογραφικό προφίλ ανθρώπινου κρανίου και σπονδυλικής στήλης, που αντιπροσωπεύει το παρελθόν, το σκιώδες και το παγωμένο. Στην δεξιά πλευρά, ένα σκούρο, επιβλητικό προφίλ ανθρώπου που κοιτάζει μπροστά, συμβολίζοντας το νέο ξεκίνημα, την αυτογνωσία και την εσωτερική δύναμη. Η αντίθεση αυτή αντικατοπτρίζει την απόφαση να ζήσει ξανά, με μια νέα αντίληψη και εσωτερική αναγέννηση, σε μια στιγμή που σηματοδοτεί το turning point της ζωής.

Σε μια στιγμή απελπισίας και θάρρους, τα μαλλιά της πέφτουν, αφήνοντας πίσω μια παλιά ταυτότητα. Μα η ψυχή της μένει ακλόνητη, και η δύναμη να συνεχίσει αντηχεί μέσα της. Το φως της ελπίδας λάμπει πιο φωτεινά, παρά τις απώλειες, παρά τον πόνο. Είναι η στιγμή που η καρδιά της επιλέγει να ζήσει ξανά, με θάρρος, με αγάπη, με πίστη στον εαυτό της. Δεν είναι απώλεια, αλλά μια νέα αρχή, μια αποφασιστικότητα να λάμψει ξανά, όπως το φως που διαπερνά το σκοτάδι, και μεταμορφώνει τον πόνο σε δύναμη.

Η επιλογή να αφαιρέσει τα μαλλιά της αποτελεί μια συμβολική πράξη αναγέννησης και εσωτερικής μεταμόρφωσης, ενισχύοντας το μήνυμα του turning point. Η εικόνα αποπνέει δύναμη, αυτοεκτίμηση και την απόφαση να ζήσει ξανά, όπως είναι τώρα, αφήνοντας πίσω το παρελθόν.

Η ματιά της γυναίκας που κοιτάζει τον καθρέφτη, αποδεικνύοντας ότι η δύναμη και η αλλαγή βρίσκονται μέσα μας. Η φωτογραφία αποτυπώνει τη στιγμή της αυτοαποδοχής και της απόφασης να ζήσει ξανά, όχι όπως πριν, αλλά όπως είναι τώρα.

Το μισό πρόσωπο είναι φωτισμένο, αποκαλύπτοντας την ομορφιά και τη δύναμη της ύπαρξής της, ενώ το άλλο μισό βρίσκεται σε σκιά, συμβολίζοντας το παρόν και τις δυσκολίες που έχει να ξεπεράσει. Η εικόνα αντανακλά το μήνυμα της απόφασης να ζήσει ξανά, με πλήρη αποδοχή του εαυτού της και της ζωής όπως είναι τώρα, μέσα από το ταξίδι της αυτοανακάλυψης και της ενδυνάμωσης.

Δύο χέρια κρατούν απαλά το ένα το άλλο, με μια εικόνα από τρίχες που σχηματίζουν μια καρδιά μέσα στις παλάμες. Η εικόνα συμβολίζει την ελπίδα, την αναγέννηση και την απόφαση να συνεχίσει κανείς με νέα δύναμη και αυτοπεποίθηση αντανακλώντας την εσωτερική δύναμη και το νέο ξεκίνημα.

Η γυναίκα σπάζει τον καθρέφτη, συμβολίζοντας το πέρασμα από το σκοτάδι στο φως. Η εικόνα εκπέμπει ένταση και εσωτερική μεταμόρφωση, αντικατοπτρίζοντας την απόφαση να ζήσει ξανά με επίγνωση και δύναμη, παρά τα σημάδια της νέας πραγματικότητας που έχει να αντιμετωπίσει. Η σκιά που καλύπτει το πρόσωπο της και τα κομμάτια του καθρέφτη που διασπώνται δείχνουν την ανασύνθεση και την αναγέννηση μέσα από το χάος και την αυτογνωσία, με ατμόσφαιρα που ενισχύει το θέμα της σιωπής και της εσωτερικής αλλαγής.

Η εικόνα εκφράζει την εσωτερική μεταμόρφωση και το ταξίδι προς την αποδοχή του εαυτού. Η σιωπή και η απουσία ήχων αντικατοπτρίζουν τον πόνο που βιώνει, ένα βαθύ, εσωτερικό μαρτύριο που δεν φωνάζει, αλλά κατατρώει την ψυχή. Η εικόνα εκφράζει την ανείπωτη θλίψη και την αίσθηση ότι ο πόνος μπορεί να υπάρχει μέσα μας, αλλά συχνά μένει κρυμμένος, χωρίς να βρει φωνή.

Η γυναίκα βλέπει τον εαυτό της στον καθρέφτη, με το πρόσωπό της να αποτυπώνει συγκίνηση και αυτοστοχασμό. Στον καθρέφτη, εμφανίζεται μια πιο σκοτεινή, αινιγματική φιγούρα που την κοιτάζει πίσω της, συμβολίζοντας την εσωτερική της μάχη και την αναζήτηση της ταυτότητάς της. Η εικόνα εκφράζει τη δύναμη της σιωπής και της αυτογνωσίας, καθώς η μεταμόρφωση και η αποδοχή του εαυτού αποτελούν το σημείο καμπής στη ζωή της την απόφαση να ξαναρχίσει η ζωή της με νέο πνεύμα και αυτοπεποίθηση, ενισχύοντας το μήνυμα ότι κάθε αλλαγή ξεκινά με μια στιγμή σιωπής και αυτοαποδοχής.

Σε μια σιωπή βαθιά, όπου το φως αγγίζει τη σκιά, μια μορφή ξυπνά, ελεύθερη, αγνή, χωρίς φόβο, χωρίς παλιά. Μες στο σκοτάδι, το γαλήνιο, η αλλαγή ανθίζει, μια απόφαση καρδιάς, να ζήσει ξανά, να προχωρήσει, να ονειρευτεί. Με βλέμμα που μαρτυράει την εσωτερική δύναμη, αποδέχεται το τώρα, αφήνοντας πίσω το παλιό, το θησαυρό της ψυχής. Μια στιγμή, ένα turning point, μια νέα αρχή, όπου η σιωπή γίνεται φωνή, και το φως άνθιση.

Σκοτεινή, αινιγματική φιγούρα πίσω από μια διαφανή κουρτίνα, η οποία μοιάζει με ένα πέπλο από φως και σκιά. Τα φωτεινά, αστραφτερά στοιχεία δημιουργούν μια αίσθηση μεταβατικής στιγμής, συμβολίζοντας το σημείο καμπής και την απόφαση να ξαναζήσει, όπως είναι τώρα, με νέα ελπίδα και αυτογνωσία.

Μια φορά κι έναν καιρό… Σε μια γωνιά σιωπής, ένα φως ανατέλλει, Από τη σκιά που άγγιξε το φως, μια νέα αρχή γεννιέται. Ενα άδειο φορείο, περιμένει την ιστορία της, Σαν σελίδα άγραφη, έτοιμη να γραφτεί ξανά. Μια λέξη, μια υπόσχεση, μια αρχή: Να ζήσεις ξανά, όπως είσαι τώρα. Στη σιωπή, βρίσκεις το φως, Και η σκιά συναντά το καινούργιο σου ταξίδι. Μια φορά κι έναν καιρό… Είναι η στιγμή που όλα αρχίζουν από την αρχή.

Μέσα στον άπειρο χώρο του χρόνου, δύο ψυχές συναντιούνται σε μια σιωπηλή συμφωνία .Σαν ένα λεπτό φιλί του ανέμου, η σιωπή γίνεται μουσική, και η αγκαλιά γίνεται ένας χαμένος κόσμος, όπου η ψυχή και το σώμα συναντιούνται με μια αθανασία που μόνο η αγάπη μπορεί να εκφράσει.

Μια γυναίκα που αντάμωσε το σκοτάδι και το ξεπέρασε, με το βλέμμα που λάμπει από ελπίδα και δύναμη. Καθισμένη στην άκρη του κόσμου, όπου η θάλασσα αγκαλιάζει τη ζωή, αντιστέκεται στην αναμονή, στη μνήμη, στη μάχη. Μια εικόνα ανείπωτης αντοχής, μια κραυγή ψυχής που δεν σβήνει, μια υπενθύμιση ότι η ζωή, ακόμα και μετά από τον πόνο, συνεχίζεται.

Το εσωτερικό ταξίδι μιας γυναίκας από το σκοτάδι προς το φως. Τα δάκρυα στα μάτια της, που φαίνονται καθαρά, συμβολίζουν τον πόνο και την εσωτερική πάλη, ενώ η διακριτική λάμψη στα μάτια της υποδηλώνει την ελπίδα και την απόφαση για μια νέα αρχή. Η εικόνα εκπέμπει μια δυναμική μεταμόρφωσης και την επιλογή να ζήσει ξανά, με αυθεντικότητα και δύναμη, παρά τις σκιές που την περιβάλλουν.

Αλέξης Αλεξανδρής: Αγροτικές εργασίες στο Θεσσαλικό Κάμπο

Βαγγέλης Κουσιώρας: "Θεσσαλία: Γη, Άνθρωποι, Παράδοση και Ιστορίες»

Βοσκός με πρόβατα στο χωριό Γεράνια

Εργάτες γης στο χωριό Μακρυχώρι

Εργάτες δουλεύουν στα χωράφια, στο χωριό Χάλκη

Εργάτης σε αποθήκη σιτηρών στο χωριό Πλατύκαμπος

Εργάτες μαζεύουν καρπούζια στο χωριό Μακρυχώρι

Κούρεμα προβάτων στο χωριό Γεράνια

Εθελοντής σβήνει φωτιά στο χωριό Κιλελέρ

Τεχνίτης εκτελεί εργασίες στη Γεωργική σχολή Λάρισας

Στη δριστέλα, στο χωριό Αργυροπούλι

Καθηγήτρια με μαθητές στη Γεωργική σχολή Λάρισας

Νεαρός στο χωριό Παλαμάς

Ζωοπανήγυρις στον Τύρναβο

Το έθιμο του αγιασμού των αλόγων στα Καλά Νερά

Παιδιά στο Λεφόκαστρο

Ηλικιωμένη σε καφενείο, στο χωριό Λάυκος